Home 
   
 Analogieën 
   
 Filosofie-spiritualiteit 
   
 Universeel bewustzijn 
   
 (Anti)materie 
   
 (Re)incarnatie 
   
 Contact 



 (Re)incarnatie

De reincarnatiegedachte is een wijdverbreide levensopvatting (http://www.rnlnd.com/aanwijzingen-en-bewijzen.htm)  in de wereld in diverse vormen. Met name de godsdiensten gebaseerd op het bestaan van één God, zoals de christelijke godsdiensten en de islam gaan uit van slechts één leven en daarna ondergaat de ziel de zoete of wrange vruchten.
Ik heb een gedachtengang gebaseerd op de relativiteitstheorie van Einstein. De belangrijkste conclusies van die theorie zijn:
1) Tijd is relatief. Op diverse plaatsen in het heelal verloopt de tijd sneller of langzamer.
2) De maximumsnelheid is de lichtsnelheid. Alle materie is daaraan gebonden.
Dit heeft vergaande consequenties voor de klassieke wetenschap en de manier van waarnemen van het heelal met alles, wat daar bij hoort. Naarmate de zwaartekracht groter is, verloopt de tijd langzamer. Tevens wordt zelfs licht gevangen in een object met grote massa en kan daar niet uit ontsnappen. Zo’n object noemen we een zwart gat. Dit heeft een waarnemingshorizon, waarbuiten ruimte en tijd zichtbaar zijn en waarbinnen geen informatie kan ontsnappen, een fysieke barrière.
Wanneer we aannemen, dat massa geconcentreerde energie is vanwege het langzamer lopen van de tijd, dan is het logisch, dat de kern in de “kleinste” vorm een zwart gat is…. onbereikbaar in materiële zin, maar een centrum met een enorm omhulsel. Zo heeft ieder mens in de kern een zwart gat met een omhulsel als draagvlak, het lichaam, dat in “opdracht” een bestemming heeft. Dat wil niet zeggen, dat er geen contact is met de kern, maar dat kan niet volgens de gangbare wetten. Er zal enige overstijging van het materiële nodig zijn voor dat contact. Door die overstijging ontstaat een verbinding met de non-lokale ruimte, waar volgens de kwantumfysica heel andere wetten gelden. Echter om daar te komen is een benadering vanuit de buitenschil, waar geleefd wordt volgens het gangbare protocol van de uiterlijke samenleving, naar de unieke, maar onzekere, binnenkant. Dat lukt de één beter dan de ander. Er is een barrière, waarvan lijkt, dat dat leidt tot meer onzekerheid, kwetsbaarheid, eenzaamheid en angst in tegenstelling tot de vertrouwde buitenschil, die echter minder van jezelf bevat. Maar in de non-lokale ruimte is juist het onderscheid tussen individuen minder, waardoor er meer saamhorigheid ervaren wordt.

Bij overlijden wordt de materie overstegen, waardoor de “lichtsnelheid” doorbroken en toegang tot de kern  vanzelfsprekend wordt. Daar is dan tijdloos contact met  een universeel en individueel bewustzijn en beleef je de integratie van beiden. Naarmate het individuele minder te onderscheiden is van het universele zal de behoefte tot verdere opbouw van het individuele minder ervaren worden. Daarbij speelt ook de rol van alle individuele bewustzijns. Het integratiemodel van oplossen van alle individuen geeft dan ook aan wat gezamenlijk nog geschapen kan worden tot volledig oplossen in het totaal. Hiervoor zijn enerzijds combinaties nodig tot gezamenlijke opdrachten  alsook een vernieuwd rollenpatroon tussen individuen. Dit geeft wederom een differentiatiemodel door splitsing in individuen als belangrijke schakels in het integratiemodel. Tevens wordt tijd gecreëerd om de nieuwe taken te vervullen.
In de dood wordt daarom de toekomst geschapen, hetgeen in het leven met nieuwe individuen (differentiatie)  waargemaakt gaat worden. Zo ontstaat het verleden.  Het heden, het raakvlak van toekomst en verleden, bestaat niet in het leven, maar wordt een vrijheidsgraad in de dood.
In dit model is de vraag of de nieuwe individuen een vervolg zijn van de voorgaande levens, dus wederom een 1 op 1 reïncarnatie zonder menging van andere individuen, of dat totaal nieuwe individuen geboren worden, of dat het een menging is van deze twee mogelijkheden.
Ook in dit model is de nieuwe incarnatie wederom een kern als quasi-onbereikbaar zwart gat met een ego-omhulsel.
Diverse godsdiensten en ook de new-age beweging gaat uit van de reïncarnatiegedachte, waarin echter het integratiemodel onvoldoende genoemd wordt. Wel gaat men uit van een cycli van reïncarnaties, waarna terugkeer op aarde niet meer nodig is. Wanneer ik ervan uitga, dat de hereniging van materie en antimaterie in het heelal voor 90 % voltooid is, kan ik aannemen, dat in doorsnee slechts 10 % van een entiteit (geïntegreerde persoonlijkheid) “vermaterialiseerd” is in het leven. Het is daarom buitengewoon interessant, hoe het contact is tussen deze 10 % en de 90 %  “daarboven” in de hereniging. Ongetwijfeld geeft dat een heel ander licht op het leven.

                                            
                                                   

Copyright © 2017 Leo Koppens. All rights reserved. Disclaimer Contact Home