Home 
   
 Analogieën 
   
 Filosofie-spiritualiteit 
   
 Universeel bewustzijn 
   
 (Anti)materie 
   
 (Re)incarnatie 
   
 Contact 

Wetenschap en spiritualiteit

Als uit niets alles geboren kan worden, verandert de visie over leven en dood drastisch. Ik probeer wetenschap en spiritualiteit samen te brengen. De belangrijkste wetenschappelijke onderwerpen zijn kwantummechanica, relativiteit en ruimte-tijd, materie-antimaterie. Deze geven een totaal nieuw inzicht op b.v. astrologie, reïncarnatie  en zelfs op het (niet) bestaan van God. Ik wil daarin graag met geïnteresseerden van gedachten wisselen middels het forum.
Wel wil ik uitdrukkelijk vermelden, dat ik alleen overwegingen (ontstaan van een visie) geef. Ik pretendeer geen waarheid te verkondigen
   

Splitsing en hereniging
Splitsing van "niets" in materie en antimaterie is mogelijk de basis van het ontstaan van het heelal. Door hereniging zal het heelal dan ook weer verdwijnen.
Analogie van Splitsing en hereniging is in alles terug te vinden.

Splitsing  is b.v. het onderscheid in individuen, terwijl de hereniging gesymboliseerd wordt in liefdevol samengaan. Ook de middelpuntvliedende- en  zwaartekracht zijn uitingen van resp. Splitsing en Hereniging.

In leven en dood vinden we dit principe in alles terug. Dit betekent ook, dat Niets hetzelfde dan Alles is en altijd minder dan Iets. Het hoogst bereikbare is dan ook …… Niets. God kan dan ook alleen bestaan als “Hij” (of “Zij”!) niet bestaat.


Reincarnatie (bron: Wikipedia) is de religieuze of filosofische opvatting dat het niet-lichamelijke deel van een levend wezen (de ziel of de geest) na de dood niet verdwijnt maar opnieuw in een ander levend wezen geboren wordt. De belangrijkste religies met een geloof in reïncarnatie zijn Aziatische religies, vooral het hindoeïsme, het jainisme, het boeddhisme en het sikhisme. Daarnaast komt het ook voor in de newagebeweging en bij sommige indiaanse religies van Noord- en Zuid-Amerika. Het geloof in reïncarnatie wordt ook aangetroffen bij sommige kleine volken in gebieden die als islamitisch bekendstaan, zoals de Druzen[1]. In het jodendom wordt reïncarnatie 'Gilgul' genoemd. Het huidige christendom wijst het idee af, maar het vroege christendom kende ook gelovers in reïncarnatie. De leer over reïncarnatie en incarnatie in de verschillende religies verschillen dikwijls van elkaar, en soms wordt aan andere termen de voorkeur gegeven.

(Anti)materie  (bron: Wikipedia).  Volgens de natuurkunde bestaat er van elk soort elementair deeltje een antideeltje, waarvan een aantal fysische eigenschappen hetzelfde, maar andere eigenschappen (waaronder de elektrische lading) precies tegengesteld zijn. Materie die uit antideeltjes is opgebouwd, heet antimaterie. Als een deeltje met zijn antideeltje botst, annihileren ze elkaar en wordt hun massa omgezet in energie volgens de massa-energierelatie E = mc². In 1930 kwam Paul Dirac als eerste met een wiskundige formulering voor het elektron in overeenstemming met de relativistische kwantummechanica (een combinatie van de speciale relativiteitstheorie en de kwantummechanica). Zijn beschrijving voorspelde dat het antideeltje van het elektron ook zou moeten bestaan. In 1932 werd het deeltje ontdekt door Carl Anderson. Die zag de sporen van een deeltje in een nevelvat, dat overeenkwam met een elektron, maar in een magneetveld symmetrisch de andere kant opboog: het moest positief geladen zijn. Hij noemde dit antideeltje van het elektron positron.

Kwantummechanica (bron: Wikipedia) is een natuurkundige theorie[1] die het gedrag van materie en energie met interacties van kwanta op atomaire en subatomaire schaal beschrijft. De ontwikkeling ervan sinds het begin van de 20e eeuw kan, samen met die van de relativiteitstheorie, beschouwd worden als de overgang van de klassieke natuurkunde naar de moderne natuurkunde. Kwantummechanica kwam tot stand door de inspanningen van vele eminente geleerden. Beroemd is de Solvay-conferentie van 1927 in Brussel, waarin veel van deze geleerden bijeenkwamen om over de kwantummechanica te discussiëren.

Bewustzijn  (bron: Wikipedia) is het vermogen om te kunnen ervaren of waarnemen,[1] oftewel een beleving of besef hebben van jezelf en de omgeving.[2]. Bewustzijn is een reflectie op indrukken uit de buitenwereld, bijvoorbeeld van mensen, voorwerpen of licht, en uit de binnenwereld, bijvoorbeeld van emoties, gedachten of behoeften. Het bewustzijn is weten of ervaren wat er zowel zintuiglijk als cognitief in jezelf omgaat, met eventueel de mogelijkheid om daarover op een bepaalde manier te kunnen communiceren. Verder wordt het bewustzijn (of de essentiële eigenschappen daarvan) gedefinieerd als: waarneming, waakzaamheid, ervaring, geestesgesteldheid, arousal, gevoel, subject, subjectiviteit, alertheid, intentionaliteit, beseffen, geheugen, geweten, weten en begrijpen.[3]
Bewustzijn als onderwerp in de filosofie wordt meestal aangeduid als de filosofie van de geest. Waarin het vooral gaat om de beschrijving over de aard van bewustzijn, om zodoende de essentiële eigenschappen van bewustzijn vast te stellen.

Astrologie  (bron: Wikipedia) of sterrenwichelarij is een verzamelnaam voor ideeën over het veronderstelde verband tussen het lot van mensen en gebeurtenissen op aarde en de stand van de hemellichamen. De naam "astrologie" is afgeleid van het Griekse αστρολογια, "astrologia", een samenstelling van άστρον (astron, ster of sterrenbeeld) en λογος (logos, dit betekent onder meer theorie). Het gaat vooral om de samenhang tussen de bewegingen van de zon, maan en planeten, die in de Oudheid ook als "sterren" werden aangeduid.

Filosofie (bron: Wikipedia) of wijsbegeerte is de oudste theoretische discipline die het verlangen en het streven uitdrukt naar kennis en wijsheid. Voor sommigen is de definitie van filosofie eenduidig, terwijl deze voor anderen zelf weer een metafilosofisch probleem vormt. Een aanvaardbare omschrijving is dat het de studie is van de betekenis en geldigheid van ons denken en onze overtuigingen omtrent de meest algemene en universele aspecten van het bestaan (heelal, entiteiten of subjecten, objecten of dingen en hun relatievormen). Deze studie wordt niet in het bijzonder uitgevoerd met behulp van experimenten of zorgvuldige waarneming. Dit is de reden waarom filosofie geen empirische maar een normatieve wetenschap is. Men baseert zich op redeneringen en gedachte-experimenten, door zorgvuldig de filosofische problemen te formuleren en door te zoeken naar oplossingen en argumenten die deze oplossingen ondersteunen, in plaats van empirische experimenten uit te voeren.

Spiritualiteit  (bron: Wikipedia) heeft in de breedste zin te maken met zaken die de geest (Latijn spiritus) betreffen. Het woord wordt op vele manieren gebruikt en kan te maken hebben met religie of bovennatuurlijke krachten, maar de nadruk ligt op de persoonlijke innerlijke ervaring. Aanhangers van orthodoxe religies beschouwen spiritualiteit als een deel van hun religieuze ervaring. Zij zijn meer geneigd spiritualiteit te contrasteren met de seculiere "wereldsheid", dan met de rituele expressies van hun religie. Spiritualiteit is dan veeleer een bezinning op een element uit de religie waartoe zij behoren. Zo kan sprake zijn van bijvoorbeeld een charismatische, een eucharistische of een franciscaanse spiritualiteit. In de Nieuwe Spiritualiteit of "New age beweging" wordt spiritualiteit doorgaans afgezet tegen de georganiseerde religie en ligt de betekenis van de spiritualiteit in de actieve en vitale verbinding met de kracht of het wezen van het diepere zelf en de Bron van Leven en Bewustzijn.

 

Copyright © 2017 Leo Koppens. All rights reserved. Disclaimer Contact Home